Prof. John Gunaseelan " The Rekindler"

“தீயினார் சுட்டபுண் உள்ளாறும் ஆராதே

 நாவினால் சுட்ட வடு”

“Well, if it were anyone else, I would have sent them to the principal's office and asked them to bring their parents. But I wouldn't want to do that to you, not because I am a good guy, but because I don't want to make your mother sad!”

Professor John Gunaseelan was not angry but very sad when he said that to me. Let us not get into the "Gory Details" of what led to this conversation, which is irrelevant, but let's focus on the impact it had on me.

The professor continued, “Visu, not everyone is as blessed as you are! Use your blessings wisely. I truly believe you are smart enough to do much bigger things, and please don't let yourself, myself, and your mother down.”

And boy, did that hurt. That's when I realized the true meaning of the above-mentioned Tuhirukural.

I would say that little “chat” changed my perspective and my entire college life, in a good way.

During our “Business Communications” classes, Professor Gunaseelan once asked us to write a marketing newsletter for a product, and my product was “Razor Blades”! I don't exactly remember what I wrote, but he was pretty impressed and told me that I should seriously consider becoming a Business writer.

Well, even though I didn't become a business writer, his little nod gave me the motivation to “write”. Professor John Gunaseelan had the knack of finding wayward students and putting them back on track. He was very good at giving the right dose of “tough love”.

Twenty-Five years later, I had the pleasure of hosting a “Dinner” with friends and Professors at Vellore. As one by one walked into the hall, I could recognize each one of them. Prof. Gunaseelan walked in, and my good friend Sathyaprasath (now a professor at Voorhees) said, “Do you recognize this gentleman?”

Looking at him, I thought, "Oh my God, he looks very familiar," and I was trying to recollect which one of my classmates he was. I was really surprised when Sathyaprasath told me, “Visu, this is Prof. John Gunaseelan”. Prof. Gunaseelan looked much younger than most of his students.

After sharing compliments, the first thing Prof. Gunaseelan inquired about was the wellness of my mother. He also joked, “Visu, Isn't the American CPA exam tough?” And I blushed and told him, “could be” and “why do you say that”?

His reply was, “Well, you passed it, so I am wondering!”

My reply was, “Sir, I passed it easily because I had a strong accounting foundation. And I would be forever grateful to you for that.”

Prof. Gunaseelan was a good Christian man, and he loved the good Lord, living by the principles of Jesus Christ. Many of us were blessed by him.

Thank you, Prof. Gunaseelan. Thanks for shaping me!

About me: My name is Visuvasam Titus Cornelius and I did BCom and Mcom in Voorhees (1983-1987 Batch). I now reside in California, USA, and work as a CPA.

vishcornelius@gmail.com

The name is James! Prof Reginald James.

The name is James! Prof Reginald James

Well, for some reason, most of my thought processes are surrounded by “Movies,” and this episode isn't an exception. During my +2 days at St. Gabriel's Higher Secondary School, I had the pleasure of watching one of the nicest Tamil movies of all time, "Moodu Pani."

It was a well-executed movie with a crisp story, chilling screenplay, extraordinary camera work, evergreen songs, gripping background music, and Balu Mahendra's brilliant direction. Entering the movie theatre, we all knew about the lead female, Shoba, who had just then won the National award for “Best Actress” for her role in the movie called “Pasi.” However, we didn't have an iota of a clue about the hero.

This movie was intense and had a hero named Prathab Pothan. Pothan wasn't your ideal “run around the tree” or an “angry young man” type of hero, but more of a middle-aged man next door. He made quite an impact on the viewers with his “Wooden Spoon” emotions, which were a basic necessity for this movie, and he pulled it off really well. He was also a graduate of the well-known Madras Christian College, Madras.

I particularly fell for his performance in the song “En Iniya Pon Nilaavae,” which starts with a little lead guitar and progresses into rhythm. Pothan knew his chords. He played the actual chords and strummed the strings properly, and it didn't look bad.

That one song was good enough for many of us to run to the guitar and start learning so we could “impress” people.

What does this have to do with one of my Professors? Hang on! I moved from Madras and was doing BCom, and we had an English professor named Rufus Inbakumar. Prof. Rufus graduated from MCC, Madras, and had a real high command over the language. I heard from someone that Prof. Rufus and Prathap Pothan were classmates and were still in touch with each other.

I happened to bump into a social gathering one evening where I saw Prof. Rufus and some of his friends “jamming,” and they were singing John Denver's famous “Country Roads.” Being a 17-18-year-old, all I could feel was jealousy, as these guys were surrounded by some lovely ladies, and these ladies were ogling all around these chaps.

As I walked out of this place, my mind goes, “Wait a minute, is that Prathab Pothan on guitar?” and I ran back inside. It wasn't Prathab, but another gentleman. He had striking resemblances to Prathab Pothan.

Weeks passed by, and here we are in our classes. This so-called Prathab Pothan's lookalike walked into our class and said, “My name is James, Reginald James.” He was a likable man. As we all know, some people have this wonderful charisma around them that makes them likable for unknown reasons. You look at Regi, he smiles at you, and you like him.

Regi was a stud and crowd-pleaser. I didn't learn much about accounting, commerce, or economics from Prof. Reginald, but I learned about “Life.” He taught me to be cheerful, take failures in stride, how to treat the softer gender, dress to impress, and above all, be a friend.

He is one Professor that I would call anytime and say “Dude,” and I am sure he wouldn't mind it. His Dad was one of the finest principals of Voorhees High School, and I have heard many testimonies about him. Reginald inherited a “Scholars Breed” and stayed a scholar forever. He then moved to Australia, I was told, and settled there.

And I am sure he is living his life out there.

Thanks, Prof. James, YOU DI MAN!

About me: My name is Visuvasam Titus Cornelius and I did BCom and Mcom in Voorhees (1983-1987 Batch). I now reside in California, USA, and work as a CPA.

vishcornelius@gmail.com

Prof. Dr. Arullapan - " Gentleman to the Core"

Prof. Dr. Arullapan - " Gentleman to the Core"

Another summer holidays came around, and a few of us had nothing to do. The only thing that seemed appealing was to go to the movies. I was coming back from the movie theater after watching “Ninaithaale Innikkum” for the 1000th time and was at a bookstore buying a copy of “Learn Malayalam in 30 days” book when a few of my classmates, Samson, Sathyaprasath, and Body Builder Harikumar walked past me. At first, I thought they didn't notice, but soon realized they were actually avoiding me. One thing I noticed was all three of them had toothpicks in their mouths, which hinted that they had just come back from a “Non-Vegetarian“ feast. “Guys, what's up? Where are you all coming from?” “Onnum illa, inga thaan, summaa vanthom, just like that,” one of them replied! “Vaayila enna toothpick?” Hari couldn't keep his mouth shut and spilled the beans. “Visu, we are coming back from Prof. Arulappan’s wedding!” “What, Prof. Arulappan got married today, and you guys were invited and I wasn't?” "Well, you see,” they were looking for excuses, and we parted ways! My mind went on a roller coaster. Boy, I thought I was one of his favorite students, and he didn't invite me to his wedding. It would have been fine if none of the students were invited, but these guys went, and I was left out, and I really felt bad. Prof. Arulappan! Having come from a well-reputed Christian private school, BCom first-year subjects were pretty much a cakewalk for me, and I managed to clear all six subjects with first class. We moved on to the second year and the second floor of the commerce department building, and we were no more “First year Students,” which was a relief. Our subjects and timetables came by, and one of the subjects was “Marketing.” When the bell rang for our Marketing classes, we were all waiting for the professor to come by. A young guy walked in, and I really thought he was one of the students who probably got transferred from the Evening college. He walked in and instead of sitting amongst us, went straight to the blackboard and wrote, “What is marketing?” And introduced himself. "Students, my name is Arullapan, and I am known as AA. This year I would be teaching you marketing. This subject might look easy, but you all need to attend classes and make sure to pay attention to my lectures." He then taught us the definition of Marketing. “Marketing is getting the right product at the right price to the right people at the right time.” I understood marketing very well immediately and made my own definition. It was Prof. Arulappan’s first year as a Lecturer, and I could sense he was more nervous than most of the students during his first year. Prof. Arullappan was gracious and never showed his anger or upset with anyone at any time. He was no-nonsense, came to classes well-prepared, a man who lived by the “Seiyum tholilae Deivam” concept. He was well-dressed with nicely polished shoes, had a contagious smile, and was ever willing to help anyone. He was also a good Violinist but was too shy to display his musical talents. Like all the other lecturers, I had a love-hate relationship with Prof. Arullapan, and the relationship was mutual. Many a time he made me a scapegoat to teach others a lesson by pointing out my mistakes. But it was all done with a good motive. We went on a college tour all the way to Kashmir, and he was our escort. It was a great time as we got to see the Taj Mahal, Delhi Fort, Kashmir, Golden temple in Punjab, Bombay, and Bangalore. It was one of the finest tours of my life, and Prof. Arulappan was a part of it. I clearly remember that when the results for marketing came out, only four or five of us passed the exam out of the fifty-plus students. I think that really surprised him and he thought I had the potential. He taught us many other subjects, and I was blessed to have him as a professor. He was a Christian devout, a good, and humble human being. I later realized he became the HOD and, in fact, became the College Principal. No one deserved that position better. Many years later, I had a chance to visit him. As I rang the bell and waited, he answered the door and immediately recognized me. Thank you, Prof. Arulappan, you did indeed impact me! PS: Please take some time to let me know why I wasn't invited to your wedding (if you remember).

Prof. Dr. Arunachalam, HOD - A Gentle Threat

Prof. Dr. Arunachalam, HOD - A Gentle Threat

The year was 1982 and it was the most exciting for me yet. I passed my +2 exams and got my admission to do B.Com in Voorhees College, Vellore and I just couldn't wait for the college to start. And it started! First day at college and I along with a few of my high school friends reached the College Entrance the only thing that stood out was, right in front of the college there we two movie theatres Taj and Apsara. All I had in mind was “Wow, this is good, I could go to movies any time I want” and don't even have to plan for it!

We walked into the classroom and found our own seats and came our office attendant and yelled, “ HOD is on the way, keep quiet”!

I asked him, “what is HOD” and learned that the answer was “Head of the Department”! Then he walked in”.  Prof. Arunachalam.

A neatly combed hairstyle and clean shaved face, thick spectacles, and an untucked shirt with a smile that would anytime change into anger.

We all stood up and wished him and after asking us to introduce ourselves he moved a few of our seatings and for some reason “yours faithfully” got moved as well.

I can still remember his introduction speech,

“Students, those of you who walked through my main entrance must have noticed these two theatres with big movie posters. Let me advise you, make sure to keep yourself away from those two theatres and you can graduate and get away from college. Otherwise, you'd be coming back to write arrears, forever!”

“Any one of you know what is an arrear?”

There was no reply and he continued. 

“Arrears is something that you don't want to know about. When you fail a subject you need to write again until you pass and these failed subjects are called Arrears”.

He continued,

“If you all be regular to your classes and complete the assignments on time, then you don't need to worry about arrears”!

“Does any one of you know what is an Assignment”?

Again there was no reply and he continued,

“It's what you called “homework” at school”

He was there for a few more minutes and instructed us on “Dos and Donts”, and my first impression of him was” Don't mess with him, he means business”

The next three years couldn't have gone faster and developed I had a “Love-hate” relationship with him and I didn't have to cross paths with him as I” kept avoiding a direct encounter with him.

During those three years, I realized that Prof. Arunachalam was a “Nallavanukku Nallavan” and you wouldn't want to be in his bad books. He went out of the way to help the students who were interested in their studies and went even further to discipline those who didn't.

My favorite attire those days was “Jeans and T-shirts” and he couldn't stand that. Many a time he picked on me and said, “antha koni paiyai thooki pottuttu nalla iron panna pant shirt pottunu vaango” in his own Telugu-flavored Tamil.

When most of the other Professors started driving their own “Bajaj Chetak”, Prof Arunachalam was still walking to college, and years later I realized that he never learned to ride a bicycle.

I passed the B Com course and applied for M Com and I was asked to go and meet him one on one which I dreaded. He pretty much said there were so many other deserving students who take their studies seriously and given a choice he would rather give the seat to someone else, not me.

I hated him for that but still came out respecting him for shooting straight and not sugarcoating. He was teaching us “Business Law” during our MCom classes and at the time, I had pretty much changed my lifestyle and study pattern and was more regular in classes.

I was really surprised when he suggested my name for the Commerce Dept Secretary post and while introducing he did say that, “ I always knew something about this student and if only he takes his life seriously, he will go places”.  I was really taken aback by hearing that and worked even harder to get his attention. I also started admiring Prof Arunachalam more, when I learned many of my other young professors were his students and how well he treated those students as his colleagues and fellow lecturers.

In short, Prof Arunachalam was a man with tough love and wanted the best for every deserving student. I have been a beneficiary of his discipline, and wealth of knowledge.

Years later, when I heard he unexpectedly died of a heart attack, I couldn't help but cry. He was a good man and gone too soon.

Thank you HOD Prof . Arunachalam, you played an important role in my life and shaped me to be a better person and become what I am today. I am always indebted to you for that.

About me: My name is Visuvasam Titus Cornelius and I did BCom and Mcom in Voorhees (1983-1987 Batch). I now reside in California, USA, and work as a CPA.

vishcornelius@gmail.com

கெட்டி மேளம் கெட்டி மேளம், மோதிரத்தை மாத்துங்கோ!

 கெட்டி மேளம் கெட்டி மேளம், மோதிரத்தை மாத்துங்கோ!

அலை பேசி அலறியது...

சனியும் அதுவுமா மதியம் மூணு மணிக்கு  நாம ஒரு குட்டி தூக்கம் போடலாம்னு இருக்கையில் அலை பேசி அலறுதுன்னா அது நம்ம தண்டபாணியா தான் இருக்கும், என்ன அவசரமோ ?

"சொல்லு தண்டம்!!"

"என்னத்த சொல்லுவேன்” வாத்தியாரே"

"சரி, சொல்லாத, அப்புறம் பாக்கலாம்"

"வாத்தியாரே, எம் பொண்ணு கல்யாணத்தை பத்தி  முக்கியமான விஷயம்"

"தண்டம், ஈஸ்வரி கல்யாணத்தை பத்தி இன்னும் ஏன் டென்ஷன் ஆகுற? இட்ஸ்  ஓகே டு மேரி எ வொய்ட்  பாய், அவன் நல்லவனா, நம்ம பொண்ணை நல்லா வைச்சி காப்பாத்துவானான்னு நம்ம ரெண்டு பெரும் பிரிச்சி ஆரஞ்சிட்டோம், அவனும் பாஸ் ஆகிட்டான்"

"வாத்தியாரே, மனசுல இனம் இனத்தோட சேரணும்ன்னு எனக்கு ஒரு ஆசை, இருந்தாலும் சின்ன வயசுல இருந்தே ஈஸ்வரி கேட்ட எதுக்குமே நான் இல்லனு சொன்னது இல்ல"

"தண்டம், கொஞ்சம் மாத்தி யோசி! இதுவரைக்கும் நீ முடியாதுன்னு சொல்ற எதையுமே ஈஸ்வரி உன்கிட்ட கேட்டது இல்ல, ஈஸ்வரி உலகம் அறிஞ்சவ, நல்ல பையனைத்தான் பாத்து இருக்கா, சும்மா கண்டதையும் போட்டு மண்டை காயாத. என்ஜாய் தி மொமெண்ட், தண்டம்."

"ஐயோ,வாத்தியாரே, நான் தான் கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிட்டேனே"

"அப்புறம் என்ன முக்கியமான விஷயம், கெட்டி மேளம் கொட்டி மோதிரத்தை மாத்த வேண்டியதுதானே"!"

"கெட்டி மேளம், மோதிரம், நல்ல  சொன்ன வாத்தியாரே, நான் இப்ப சொல்ல வந்த விஷயத்தை எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல.."

பாவாணர் வாரிசின் பரிதாபம்.

//நேற்று  இதை படிக்க நேர்ந்தது. சென்னையில் வசிக்கும் உங்களில் யாராவது உதவுவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையில், இங்கே அதை வெளியிடுகிறேன்..///

பாவாணர் வாரிசின் பரிதாபம்.

நெஞ்சம் கொதிக்கின்றது உறவுகளே!

படிக்கவும் பரப்பவும் உதவவும்.

++++++++++++++++++++++++++++++++++

இன்று பிற்பகல் ECR இஞ்சம்பாக்கத்தில் ஒரு ஹோட்டலுக்கு குடும்பத்துடன் சென்றேன். கொரோனா wave 2 க்கு பிறகு பிள்ளைகளை பொது இடத்துக்கு இப்போது தான் கூட்டி செல்கிறேன், அதுவும் இன்று பெரிய மகள் தமிழிசை பிறந்த நாள் என்பதால்.

ஹோட்டலுக்குள் ஒரு ஊரே இருந்தது வெளியிலும் கூட்டம். நேரம் இரண்டு மணி ஆனதால், வேறெங்கும் செல்ல முடியாது, இந்த கூட்டத்திலும் நிற்பதா என இருவேறு எண்ணங்கள் எங்களுக்குள். கிளம்பி விடுவோம் என ஏதோ சொல்ல சற்று தள்ளி நிறுத்தப் பட்டுருக்கும் காரை நோக்கி நடந்தோம்.

காரில் நான் ஏறி உடகார, பின்னர் வந்த மனைவி ஏறும் போது ஒரு அம்மா பாவமா நம்ம கார பார்த்துகிட்டே இருக்காங்க என்றார்.

அதற்குள் கார் கண்ணாடி அருகே அந்த அம்மா வந்து நின்றார்.

கண்ணாடியை நான் கீழே இறக்க..

ஐயா கொஞ்சம் காசு கிடைக்குமா என உடைந்த குரலில் சொன்னார்... ப..ஸ்...ஸுக்கு இல்ல... என்றார் உடைந்த குரலில் தயங்கி தயங்கி!

ஆளை பார்த்தவுடன் வாழ்ந்த குடும்பம் என்றே பட்டது... எழுபது வயது க்கு மேல வயது.....சீரான உடை.... கையில் பழைய handbag... மாஸ்க் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற முனைப்பு... கையேந்துவது பற்றி உள்ள குமுறல்..

நான் சட்டென ஒரு நோட்டை எடுத்து நீட்டினேன்... வாழ்ந்து கெட்டவர் வலி மிக கொடியது ... அதுவும் முதுமையின் இயலாமையில் ஏழ்மை மிக மிக கொடியது.

வாங்கி கொண்டு கையெடுத்து கும்பிட்டார்..

கண்ணாடியை ஏற்றினேன்...

ஏதோ சொல்வது அறிந்து கண்ணாடியை மீண்டும் இறக்கினேன்...

"நான் தேவநேயப் பாவாணர் பேத்தி.... யார் கிட்டயும் கேட்க கூச்சமா இருந்தது... உங்க கார் பின்னாடி நல்ல தமிழ் எழுதி இருந்தது அதான் உங்க கிட்ட கேட்கணும் ன்னு தோனுச்சு" என முடித்தார்

"என்னது தேவநேயப் பாவாணர் பேத்தியா நீங்க??!?" என்றேன் அதிர்ச்சியுடன்

"ஆமாம் சார்" என கண்ணில் நீர் வழிந்தது..

_______

தேவநேயப் பாவாணர் தற்கால தமிழ் சமூகம் மறந்த, எக்கால தமிழ் சமூகமும் மறக்க கூடாத மிகச்சிறந்த தமிழறிஞர் சொல்லாராய்ச்சி வல்லுநருமாவார். இவர் 40க்கும் மேலான மொழிகளின் இயல்புகளைக் கற்று மிக அரிய சிறப்புடன் சொல்லாராய்ச்சிகள் செய்துள்ளார். 

இன்று பலர் நடத்தும் தனித்தமிழ் இயக்கத்திற்கு அடிமரமாய் ஆணிவேராய் இருந்தவர். தமிழுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்து வேண்டும் என்று வந்த முதல் குரல்களில் ஒன்று அவருடையது‌. குமரிக்கண்டம் ஆராய்ச்சி கட்டுரைகள், இலக்கணம் இலக்கியம் என அவருடைய எழுத்துக்கள் சொல்லி மாளாது.

 இவரது ஒப்பற்ற தமிழறிவும் பன்மொழியியல் அறிவும்   "மொழிஞாயிறு தேவநேயப் பாவாணர்" என்கிற பட்டம் இவருக்கு பெற்று தந்தது... இந்திய அரசு தபால் தலை வெளியிடும் அளவுக்கு மிக முக்கியமான நம் மொழி பாட்டன் ஐயா.

________

தேவநேயப் பாவாணர் பற்றி அறிந்த எனக்கு அவரின் உயரம் அறிந்த எனக்கு பெரும் அதிர்ச்சி தான் தந்தது அந்த அம்மாவின் கண்ணீர்

தொடர்ந்த அவர்...

"சார்... எனக்கு ன்னு யாரும் இல்ல ‌.... சர்கார் எனக்கு தந்த வீட்டையும் என் பையன் புடுங்கிட்டு துரத்திட்டான்..." என அழுதபடியே இந்த படத்தில் இருக்கும் செர்டிஃபிகேட்டை நீட்டினார்...

படித்தபடியே காரை விட்டு இறங்கினேன்..

"என்னம்மா பண்ணுறீங்க ‌‌.... எங்க இருக்கீங்க..."

"பெரும்பாக்கம் ஹவுசிங் போர்டுல வாடகைக்கு இருக்கேன்..."

"வேற செலவுக்கு...?"

"எங்க சர்ச் பாஸ்டர் வீட்டு வாடகை ரெண்டாயிரம் குடுத்துடுறாரு... முதியோர் பென்ஷன் ஆயிரம் ரூபாய் வருது.... சோழிங்கநல்லூர் government Libraryல வேலைக்கு இருந்தேன்.. இப்ப கொரோனா க்கு அப்பறம் அதுவும் இல்ல...ரொம்ப சிரமமா இருக்கு..." என்றார் கண்ணீர் மல்க.

"பையன் ஏன் உங்கள வீட்ட விட்டு துரத்துனார்?" 

"அவன் ஒரு மாதிரி ஆயிட்டான் சார்... என்ன அடிக்க வருவான்...வீட்டுல இருக்க கூடாது ன்னு சொல்லிட்டான் ‌.."

"Government குடுத்த வீடு எங்க இருக்கு.."

"அது தாம்பரம்ல"

பேசும்போதே...

இந்த படத்தை எடுத்து காட்டினார்...

"எங்க தாத்தா நினைவு நாளுக்கு பிறந்தநாளுக்கு கூப்பிட்டு அனுப்பவாங்க...சிலை க்கு முன் ஃபோட்டோ எடுப்பாங்க..."

"அம்மா இப்ப யாருமே உங்களுக்கு இல்லையா... சாப்பாட்டுக்கு..?."

"ஆயிர ரூபாய் மாச பென்ஷன் வெச்சு... தண்ணீர் செலவு போக சாப்பாட்டு க்கே கஷ்டம்... மருந்து மாத்திரை வேற... கோவிலுக்கு போக வர பஸ்ஸுக்கு கூட இருக்காது... ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு ய்யா...."

"அம்மா உங்க கஷ்டத்தை நான் எழுதட்டுமா... இந்த மாதிரி உங்க பையன் செஞ்சுட்டாரு... பாவாணர் பேத்தி இப்படி கஷ்ட படுறாங்க ன்னு"

"தாராளமாக எழுதுங்க சார்... "

"இப்ப இங்க எதுக்கு வந்தீங்க..."

"ஒருத்தங்க காசு தரேன் ன்னு சொன்னாங்க... "

"தந்தாங்களா... எவ்வளவு"

"தரல சார்.... அப்பறம் வா ன்னு சொல்லிட்டாங்க...அத வெச்சு தான் இந்த மாசம் சாப்பிடலாம் ன்னு இருந்தேன்... ___ரூபாய் " என்றார்

என்னிடம் அந்த தொகை இருந்தது அதை எடுத்து குடுத்தேன்..

கண்ணீர் அதிகமாகி அழுதார்...

"நீங்க நல்லாருக்கணும் சார்" என்றார்

"உங்க நம்பர் குடுங்க மா...இதை வெச்சு பதிவு போடலாம் ல... உங்களை யாராவது அழைத்து பேசுவாங்க உதவி வரும் ன்னு நம்புறேன்" 

"செய்யுங்க சார்... செய்யுங்க...."

"என் பெயர் ராஜகோபாலன் ‌...." என்று சொல்லி என் நம்பர் தந்தேன்

"உங்களுடைய தேவை என்ன ம்மா?" 

"எனக்கு வேலை போயிடுச்சு...ஒரு வேலை வேணும்...எது இருந்தாலும் செய்வேன்"

இந்த வயதில் காசு வந்தால் போதும் என சொல்லவில்லை...பையனை விரட்டி வீட்ட மீட்டு தாங்க என சொல்லவில்லை ... உழைத்து சாப்பிட வேண்டும் என்கிற தீர்க்கம் இருந்தது... கொஞ்சம் விரக்தி தொட்டு.

அந்த குரலில் விரக்தியில் நனைந்து நஞ்சுப்போன துளி நம்பிக்கை இருந்தது

நம் நாட்டின் விடுதலை போர் மொழி வளர்ப்பு தியாகிகள் தலைவர்களின் வாரிசுகளுக்கு இத்தகைய நிலைமை புதிதல்ல ‌....

எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம் உய்வில்லை 

செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு

என்றான் வள்ளுவன்

 அதனால் தான் என்னவோ நம்மை சுற்றி இப்படி புது புது வியாதிகள் வந்து வாட்டுகிறது..

பல பல நன்றிகளை எளிதாக மறந்து விடுகிறோம்

இந்த அம்மா கேட்பது ஒரு சிறிய வேலை... அதன்மூலம் மாதம் சாப்பாட்டு க்கும் மருத்துவ செலவுக்கும் கையேந்தா நிலை.... கேட்பது நம் மொழியின் மிகப்பெரும் ஆளுமையின் வாரிசு...இதை கூட நாம் ஒரு சமுதாயமாக செய்ய முடியாதா...?

இந்த பதிவை பார்க்கும் அதிகாரிகள், அரசு இயந்திரத்தில் இருப்பவர்கள் அந்த அம்மாவின் குறைந்தபட்ச உதவியை நிறைவேற்றி தர தாழ்மையுடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்...

பெரும் கஷ்டத்தில் இருக்கும் நம்மொழியின் பெரும் ஆளுமையின் வாரிசு க்காக.... தமிழுக்காக...மனிதத்து க்காக.

(திருமதி. ரச்சேல், 7358431059 )

முடிந்தவரை இந்த பதிவை பகிருங்கள்

பேச்சுக்கு இடையில் என் மகளை அழைத்து, இன்னைக்கு என் பொண்ணுக்கு பிறந்தநாள்... உங்க ப்ளெஸ்ஸிங் வேண்டும் என்றேன்

உடனே ஜெபம் செய்து, நூறு வயது வாழ்வ குழந்தை என்றார்

லாக் டவுன் சட்டத்தால் எப்போதும் மகளின் பிறந்தநாளுக்கு சென்று தரிசனம் செய்யும் திருவேற்காடு கருமாரி அம்மனை இன்று தரிசனம் செய்ய முடியவில்லையே என இருந்தேன்

கருமாரியம்மனுடன் மேரி மாதா ஆசியும் சேர்ந்தே கிடைத்தது என் மகளுக்கு.

- இரா. இராஜகோபாலன்

ரா. ராஜகோபாலன்

சரணம் சரணம் சரணம்....

 

இயேசு ராஜனின் திருவடிக்கு
சரணம் சரணம் சரணம்
ஆத்ம நாதரின் மலரடிக்கு
சரணம் சரணம் சரணம்

1. பார் போற்றும் தூய தூய தேவனே
மெய் ராஜாவே எங்கள் நாதனே
பயம் நீக்கும் துணையாவுமானிரே

2. இளைபாறுதல் தரும் தேவனே
இன்னல் துன்பம் நீக்கும் அருள் நாதனே
ஏழை என்னை ஆற்றித் தேற்றி காப்பீரே

3. பலவீனம் யாவும் போக்கும் வல்லோரே
பெலனீந்து வலக்கரம் பிடிப்பீரே
ஆவி ஆத்மா சரீரத்தை படைக்கிறேன்